แนวทางการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนา วัดในพื้นที่ฝั่งธนบุรี

The Approaches to Manage Buddhist Tourism: Temples in the Thonburi Area

  • มนชนก จุลสิกขี มหาวิทยาลัยราชภัฏบ้านสมเด็จเจ้าพระยา
Keywords: การจัดการท่องเที่ยว, การท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนา, การจัดการการท่องเที่ยวเชิงศาสนา, วัด, ธนบุรี

Abstract

          การท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาเป็นรูปแบบการท่องเที่­ยวที่มุ่งหวังให้นักท่องเที่ยวได้รับประสบการณ์ต่าง ๆ อันส่งผลเพื่อพัฒนาคุณภาพชีวิตและจิตใจเป็นสำคัญ และยังเป็นการจูงใจในการแสวงบุญในมิติทางศาสนาและความเชื่อ วัดในพื้นที่ฝั่งธนบุรีมีประวัติความเป็นมาที่เก่าแก่และมีความสวยงาม ตลอดจนคุณค่าทางประวัติศาสตร์ วัดบางแห่งมีความเหมาะสมจากสภาพแวดล้อม ทำเลตั้งอยู่ริมคลองและความศักดิ์สิทธิ์ของครูอาจารย์ตั้งแต่อดีต แต่หลาย ๆ วัด ยังไม่เป็นที่รู้จักของนักท่องเที่ยวมากนัก เช่น วัดกำแพงบางจาก วัดท่าพระ วัดสังข์กระจายวรวิหาร วัดโพธินิมิตสถิตมหาสีมาราม วัดราชโอรสารามราชวรวิหาร วัดทองศาลางาม วัดวรามาตยภัณฑสาราราม (วัดขุนจันทร์) และวัดนาคปรก ซึ่งเป็นวัดที่มีศักยภาพด้านการเป็นแหล่งท่องเที่ยว ดังนั้นการจัดการการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาในพื้นที่ของวัดดังกล่าวทั้ง 4 องค์ประกอบ คือ องค์ประกอบด้านสิ่งดึงดูดใจ ด้านการเข้าถึงแหล่งท่องเที่ยว ด้านความปลอดภัย และด้านการสนับสนุน ถือเป็นการส่งเสริมให้แต่ละวัดมีศักยภาพและเพื่อเป็นการสืบทอดประเพณี วัฒนธรรมในพื้นที่และที่สำคัญคือเป็นแนวทางการปรับปรุง พัฒนา และประชาสัมพันธ์วัดให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาต่อไปในอนาคต

References

กรมการศาสนา. (2558). แนวทางการดำเนินงานโครงการส่งเสริมการท่องเที่ยวเส้นทางแสวงบุญในมิติทางศาสนา. กรุงเทพฯ : ผู้แต่ง
กรรณิกา คำดี. (2558). วัดและศาสนสถานในมิติของการท่องเที่ยว. บัณฑิตวิทยาลัยมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์
มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 4(2), 175-191.
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2554). ยุทธศาสตร์การพัฒนาการท่องเที่ยวของประเทศไทย. กรุงเทพ ฯ : ผู้แต่ง.
ดลใจ มณีงาม. (2557). พฤติกรรมและความพึงพอใจของผู้นำเที่ยวที่มีการบริหารจัดการสถานที่ท่องเที่ยวจังหวัดพระนครศรีอยุธยา.
วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ, มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนครศรีอยุธยา.
ธนิต บุตรทิพย์สกุล. (2558). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาของนักท่องเที่ยววัดในจังหวัดน่าน.
วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เบญจวรรณ บวรกุลภา. (2557). ความต้องการพัฒนาวัดของชุมชนในพื้นที่ธนบุรีให้เป็นแหล่งท่องเที่ยว. การค้นคว้าอิสระ
บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยสยาม.
สมเกียรติ ชัยไพบูลย์. (2557). การจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษาศักยภาพของชุมชนนครชุม อำเภอเมือง
จังหวัดกำแพงเพชร. กรุงเทพ ฯ : สำนักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ.
อารีย์ นัยพินิจ, ฐิรชญา มณีเนตร, ธงพล พรหมสาขา ณ สกลนคร และภัทรพงษ์ เกริกสกุล. (2556). การศึกษาศักยภาพการท่องเที่ยว
ในกลุ่มจังหวัดร้อยแก่นสารสินธุ์.
Panyapiwat Journal, 5(1), 31-40. Retrieved from https://www.tci-thaijo.org/index.php/pimjournal/article/view/20244
Published
2019-12-28